Gönül İkliminden Mânâ Denizine Akan Nehir

 

Daha Ne Olsun… Ama Olsun…

 

Daha ne olsun...

Ama olsun...

Hayatın sonundan önce, herhangi bir gün…

 

Evet, üzüldüm. Herkes kadar değil elbette ki, bazılarınızdan çok, bazılarınızdan az, belki de tam olarak bazılarınız kadar üzüldüm. Balonunuzun patlaması, şaçınıza sakız yapışması, elma şekerinizin çalınması, uzandığınız dalın kırılması, kopardığınız elmanın kurtlu çıkması kadar üzücüydü çünkü, her ne kadar elmanızdaki kurdun yarım olması kadar korkunç olmasa da.

 

Üzülmek sorun değildi aslında. Alışılmadık, yaşanmadık, karşılaşılmadık bir şey değildi ki. Üzülmenin zor kısmı, o, onlar üzülmesin diye, üzülmemiş gibi yapmak, -mış gibi yaşamaktı bir nevi. Boş ver, dünyanın sonu değil ya demekti, tam olarak bu cümleyi kurabilmek gerekirdi tabii, gerçekten de dünyanın sonu değildi, öyle ki sadece bu anın, bu yılın sonu olabilirdi. Her neyse…

 

Velhasıl kelam, yani bu kelamdan vasıl olan, azdan çok; çoktan az üzülmüşüm vesselam.

 

                           Atıfta bulunulanlara ithafen…