Gönül İkliminden Mânâ Denizine Akan Nehir

Herkes Herkesi Seviyor Ama Nasıl?

Düsünmüyoruz. Dilimiz döndügünce konusuyoruz sadece. Oysa dilimiz ne kadar da genis bir sözcük dagarcıgına sahip. Tabiî ki hiçbirimiz mükemmel degiliz ve bunu iddia etmiyoruz. Sadece birbirimizden farklı olamıyoruz. Birisini sevdigimizde seni bütün kalbimle seviyorum diyoruz. Peki neden? Kalp dedigimiz içinde manevi hiçbir sey bulunmayan bir organ degil mi? evet biz ona birçok mana yüklüyoruz ama niye daha güzel bir ifade bulamıyoruz. Düsünmekten bu kadar mı aciziz, yoksa birbirimizi gerçekten sevmiyor muyuz? Niçin sevdiklerimize hep aynı sözcüklerle sevgimizi gösteriyoruz… Bir düsünürsek kalbimiz bir organ ve sevgi de sokaktaki kediye, üzerimizdeki elbiseye karsı hissettigimiz bir duygu degil mi? Her seyi sevmiyor muyuz?

Peki, ne yapabiliriz. Biraz kitap okuyabilsek ya da farklı yayın organlarını takip etsek kelime dagarcıgımıza birçok sözcük ekleyebiliriz. Seni bütün kalbimle seviyorum demek yerine ne diyebilecegimizi düsünürsek... Hiçbir dilde karsılıgı olmadıgını duydugum gönül diye bir sözcügümüz var. Bu sözcükle madde olan kalpten ziyade manevi bir seyi ifade ediyoruz. Her seye karsı hissettigimiz sevginin de burada bulunması gerekmez mi sizce? Gönül sözcügünün içine o kadar çok sey sıgdırabiliriz ki... Gerisi sizin hayal gücünüze ve sözcüklere yükleyeceginiz manalara kalmıs. Peki, herkesi ve her seyi seviyorsak sevdigimize sevdalansak daha güzel olmaz mı? Evet, belki bu sözcükler kulagımıza hos gelmedi belki diger sözcüklere çok daha asinayız. Sevdanın farkı da herkesi sevmemek ve her seye benzememek olmasın mı?

Bir denemekten bir sey çıkmayacagını düsünüyorum. Biraz düsünelim farklı sözcükler kullanalım, belki bu sekilde bazı seyleri daha iyi ifade edebiliriz. Dilimiz içinde bulunan eni ve eski sözcüklerle bütündür ve dilimizin zenginligi Türkçelestirip bünyesine kattıgı sözcüklerle saglanmaktadır.