Gönül İkliminden Mânâ Denizine Akan Nehir

 

Olmadı, olamadı, olamazdı, biliyorum

 

Kimsesiz bir sabaha uyanmamak için kapanmıyordu gözlerim,

Oysa gecenin bir yarısı olmuştu,

Bütün ışıkları sönmüştü şehrin,

Boşalmıştı ve sokakları.

Efkârlı bir şarkı da vardı hani radyoda.

 

Uyanmıştım nasıl olsa bir kez,

Sensiz de olsa kimsesiz de olsa bugüne.

Niye mutlu etmiyor hiçbir şey,

Niye unutturmuyor,

Ama neden?

Neden hep gece gibi karanlık zihnim?

 

Ne geceye, ne yıldızlara, ne de sana,

Kendime şikâyetim,

Rüya içinde bir rüya gel de şer’e yorma.